W Porębie Wielkiej przetrwało wiele obrzędów i zwyczajów, związanych przede wszystkim z kalendarzem świąt chrześcijańskich. Rok obrzędowy zaczyna się 13 grudnia od św. Łucji. Obserwując pogodę przez 12 dni, aż do Wigilii wróży się jaka ona będzie w kolejnych miesiącach nadchodzącego roku. Wróżbę ponawia się aż do Trzech Króli. W Wigilię choinkę zastępuje się często „podłaźniczką", zawieszoną pod sufitem. W św. Szczepana ludzie często posypują się owsem. Od św. Szczepana do Trzech Króli chodzą po domach kolędnicy z gwiazdą, turoniem i żydem. W Niedzielę Palmową święci się palmy. W Poniedziałek Wielkanocny chodzą tzw. „chabincorze" i roznoszą świeże witki wierzbiny, młode pędy, którymi biją po nogach mieszkańców, mówiąc: Przyszliśmy tu po śmiguście, ale nas tu nie opuście. Kopę jaj nam podarujcie i kołoca nie żałujcie. Zajrzyjcie do skrzynie, wyjmijcie półświnie, zajrzyjcie do pieca - wyjmijcie kołoce... „Chabincorze" zbierają słoninę, jajka, podpłomyki, polewają wodą młode dziewczyny. W tydzień po Bożym Ciele wije się wianki z kopytnika i kwiatów, które poświęca się w kościele. W Zielone Świątki pozostała tradycja palenia „sobótek" oraz wykonywania tzw. „kozubek" - tj. kieszonek zrobionych z kory świerkowej, napełnionych żywicą. Podpala się je i okadza gospodarza. W Święto MB Zielnej - 15 sierpnia święci się zioła, jabłka oraz okadza się owce i bydło, gdy wychodzi na pastwisko.
Dożynki zwane u Zagórzan „ograbkiem" były jednym z bardziej rozbudowanych pod względem ceremonialnym obyczajem. Odgrywały dużą rolę w symbolice życia wsi gorczańskiej. Dzisiejszym echem tamtych hucznie i uroczyście obchodzonych dożynek w gospodarstwach są Dożynki Gminne lub Powiatowe oraz kościelne z uroczystą Mszą św. Podczas której przedstawiciele poszczególnych wiosek składają dziękczynienie za zebrane plony ziemi. Uroczystości towarzyszą okolicznościowe regionalne śpiewy oraz pozostawienie w kościele poświęconych wieńców dożynkowych.
