W skład ubioru męskiego wchodziło:
- przewdzianie, czyli bielizna z podstawową podłużną, sięgającą kolan koszulą i płócienkami tj. kalesonami. Koszule robocze nie były zapinane, jedynie wiązane pod szyją tasiemką, lub przewiązywane rzemieniem w pasie. Typ koszuli odświętnej miał wywijany kołnierz i rękawy z mankietami zapinanymi na guziki. Zdobienie koszul pojawiło się dopiero pod koniec XIX wieku;
- portki płócienne zwane płócienkami lub gaciami. Nosili je mężczyźni pod sukiennymi spodniami, a chłopcom służyły za jedyne okrycie nóg.
- kaftany i żupany; były to elementy stroju występujące jedynie sporadycznie po połowie wieku XIX, znane jako dobra testamentowe i inwentarskie;
- anklik, czyli barchanowy kabat koloru ciemno-niebieskiego lub zielonego z rękawami, bez podszewki sięgający do pasa, popularny jako część męskiej odzieży roboczej;
- hazuki, górnice i sukmany - te elementy ubioru odgrywały tę rolę co płaszcz. Hazuka była okryciem typu poncho podłużnego, którego płaty przednie były przedłużeniem płata tylnego. Kroje hazuki różniły się nieco obszernością i długością w zależności od parafii. Zdobiono je sznurkiem z włóczki, a podstawę ornamentu stanowiły trzy sznurki biegnące obok siebie nierozdzielnie. Na plecach i na krajach rękawów pojawiał się ornament z siwej i czerwonej włóczki. Podobny krój jak hazuka miała górnica używana przez odłam Zagórzan - Kliszczaków. Używana bardzo rzadko sukmana nawiązywała wykrojem do wzorów nowosądeckiego krawiectwa miejskiego;
- kożuchy i serdaki były elementem ubioru typowo wiejskiego, wytwarzane z białych skórek owczych na biało wyprawianych noszone na ogół przez bogatszych chłopów. Serdak sięgający połowy ud łączony był z czarnym rumuńskim barankiem stanowiącym podbicie i obszycie. Jego najpopularniejszą odmianą był serdaczek łączony z białymi spodniami, zdobiony licznymi czerwonymi aplikacjami;
- obuwie; Zagórzanie używali generalnie popularnego wzorca podhalańskiego, dopiero powracający z Austro-Węgier robotnicy sezonowi wprowadzili modę na buty;
- nakrycie głowy stanowiły kapelusze z dość szerokim rondem z wąską, błękitną lamówką na kraju, z główką zdobioną trzema pasmami czerwonego stamentu, później z paciorkami nanizanymi na nitki. Po paciorkach nadeszła moda na zdobienie kapeluszy kostkami;
- uzupełnieniem stroju paradnego były w wieku XIX pasy - "zbójnickie" , szerokie ze świńskiej skóry na kilka sprzączek, lub też tzw. srosy szerokie na dwie dłonie służące do przechowywania pieniędzy, hubki, czy krzesiwa;
- w anturażu stroju znajdowały się także wełniane rękawice oraz mosiężne spinki, torby skórzane i fajki - drewniane, gliniane lub porcelanowe - którym towarzyszył mieszek na tytoń sporządzony ze świńskiego pęcherza.
Strój kobiecy obejmował:
- koszulę o kroju poncho podłużnego, szyte z lnianego, samodziałowego płótna. Koszula kobieca była zawsze krótka, nie miała kołnierza i w zasadzie jej konstrukcja nie różniła się zbytnio od koszul męskich. Cechą charakterystyczną było jednak skracanie rękawów do połowy przedramienia lub do łokcia. Wersje odświętne wyróżniały się występowaniem haftu i przydaniem kołnierza. Zdobiny na kobiecych i męskich koszulach były zawsze wykonywane białymi nićmi;
- spódnice zagórzańskie wywodzą się z XVIII wiecznych fartuchów i stąd sposób ich kroju zakłada segmentowość i wieloelementowość. Najchętniej szyto je z materiałów w jaskrawych kolorach, co wiązało się tez z funkcjonowaniem licznych farbiarni. Wśród spódnic osobne miejsce zajmuje odświętny fartuch - była to spódnica z bardzo cienkiego płótna lnianego przeznaczona tylko do kościoła lub na święta, zabawy, wesela i chrzciny;
- zapaski były uzupełnieniem stroju zarówno odświętnego jak i codziennego, chroniąc spódnicę lub spełniając rolę peleryny;
- staniki i gorsety, utrzymywały podział na codzienne i odświętne - rzecz jasna te drugie stanowiły pole do rozwoju ornamentu i użycia droższych, szlachetniejszych materiałów;
- sukienki; suknia zwana w późniejszych źródłach sukienką lub szubą była modnym i zbytkownym odzieniem bogatych kobiet do poł. XIX wieku. Moda na to wierzchnie okrycie przejęta została na góralszczyźnie podgorczańskiej już w XVII wieku od szlachcianek i mieszczanek. Jako przedmiot luksusowy stanowiły one ważną część wiana i rozliczeń majątkowych;
- łoktuszki, rąbki, rańtuchy to wierzchnie, lekkie okrycia kobiece. Łoktuszka była płatem z cienkiego, lnianego płótna, którą kobieta nakładała na plecy złożona wzdłuż, a końce jej przytrzymywała na przodzie ręką. Do ślubnego stroju używano z kolei jako wierzchniego okrycia ramion rąbków, czyli prostokątnego płata białego materiału. Pokrewny krojem łoktuszce i rąbkowi był rańtuch spełniał on jednak inne funkcje - służył starszym osobom do okrycia ich trumien lub mens ołtarzowych podczas nabożeństwa;
- chusty noszono również dla okrycia pleców, wypierały one od XIX wieku wcześniejsze łoktuszki z racji na ich masową produkcję w różnych odmianach;
- obuwie - kobiety podobnie jak mężczyźni nosiły kierpce wkładając je na nogi owinięte onuckami. Po domu nosiły kierpce płotcane sporządzone z kawałka sukna. Odświętnie przywdziewały buty z miękkimi cholewami;
- uczesanie i ubiór głowy; Zagórzanki rozczesywały włosy na boki zostawiając przedziałek. Od połowy XIX w. przyjął się zwyczaj zaplatania dwóch warkoczy spływających na plecy, później splatanych z tyłu głowy w ósemkę lub koszyczek. Podtrzymaniu fryzury służyło tzw. homełko, czyli niewielka obręcz upinana pod włosami z tyłu głowy, uwydatniająca sylwetkę głowy. W uroczystym stroju mężatki ważną rolę pełniły chustki czepcowe, bogato haftowane;
- częścią uposażenia dziewczyny były popularne korale i krajki, czyli ozdobne paski wiązane w talii.
